Bohaterska seniorka z Lubina. Sąsiedzi są dumni

50

Nie zastanawiała się długo. Gdy otworzyła drzwi i zobaczyła płomienie na klatce schodowej, zaczęła przynosić wodę w misce i gasić ogień. 89-letnia Adela Tracz z Lubina opanowała pożar, zanim na miejsce dotarli strażacy. Jej postawa zrobiła ogromne wrażenie na sąsiadach, którzy postanowili podziękować jej za odwagę i szybką reakcję. Zebrali pieniądze, kupili kwiaty i upominki.

Do opisywanego zdarzenia doszło 15 października w wieżowcu przy ulicy Budziszyńskiej w Lubinie, o czym pisaliśmy tutaj. Ogień pojawił się na szóstym piętrze budynku. 89-letnia Adela Tracz była wtedy w swoim mieszkaniu. Początkowo usłyszała niepokojące odgłosy na klatce schodowej. Kiedy otworzyła drzwi, zobaczyła płomienie i poczuła intensywny zapach spalenizny.

– Byłam w kuchni, usłyszałam, że na klatce coś się dzieje. Podeszłam, otworzyłam drzwi, a tu takie płomienie i swąd. Chciałam uciekać na schody, ale ogień tak się rozprzestrzenił, że nie mogłam tamtędy przejść – opowiada pani Adela.

Adela Tracz

W takiej sytuacji wiele osób mogłoby spanikować. 89-latka postanowiła jednak działać. Zaczęła przynosić wodę w zwykłych domowych miskach i polewać nią płonące miejsce. Jak sama wspomina, musiała wykonać kilkanaście takich kursów.

– Nie było czasu na rozmyślanie. To był odruch. Przynosiłam wodę i gasiłam. Kilkanaście misek chyba trzeba było przynieść – relacjonuje.

Podczas gaszenia seniorka doznała również oparzeń dłoni, na szczęście . Kiedy na miejscu pojawili się policjanci, kobieta znajdowała się już w zadymionym mieszkaniu. Funkcjonariusze usłyszeli wołanie o pomoc, odnaleźli 89-latkę i wyprowadzili ją z lokalu, a następnie przekazali ratownikom medycznym. Kobieta została przewieziona do szpitala na badania. Strażacy, którzy dotarli na miejsce, przejęli dalsze działania gaśnicze.

Pani Adela pamięta też słowa jednego z policjantów, który po wszystkim miał powiedzieć, że to właśnie ona ugasiła pożar. Dziś, opowiadając o tamtych wydarzeniach, nie ukrywa, że zagrożenie było poważne.

– Chyba ktoś nade mną jeszcze czuwa, że i ja się uratowałam, i ludziom pomogłam – mówi.

Jej postawa nie pozostała bez echa wśród sąsiadów. Mieszkańcy klatki postanowili w szczególny sposób podziękować seniorce za odwagę i to, co zrobiła w chwili zagrożenia. Pomysł pojawił się spontanicznie. W krótkim czasie zorganizowano zbiórkę pieniędzy, do której włączyli się sąsiedzi.

– Właściwie w zarządzie wpadłyśmy na ten pomysł jednego dnia, a drugiego zorganizowałyśmy spontaniczną zbiórkę, nie uprzedzając wcześniej nikogo z sąsiadów. Udało nam się zebrać 525 złotych, które w całości zostały przekazane pani Adeli – opowiada Anna Albrechowicz z zarządu wspólnoty mieszkaniowej. – Były też drobne upominki, włącznie z kwiatami. To był gest od całego zarządu.

Seniorka otrzymała bukiet pomarańczowych róż, upominki i kartkę z podziękowaniami. Na tym jednak nie koniec. Przygotowano również specjalną grafikę ze zdjęciami i informacją o zorganizowanej zbiórce. Zawisła ona na tablicy ogłoszeń na parterze budynku, aby wszyscy mieszkańcy mogli zobaczyć, jak sąsiedzi docenili postawę 89-latki. Zgodnie z zapowiedzią wspólnoty, mieszkańcy mieli się również dowiedzieć, jaka kwota została zebrana i w jaki sposób przekazano podziękowania.

– Nie trzeba było nikogo namawiać. Oczywiście nie każdy miał akurat gotówkę w domu, ale nie było żadnego problemu. Wszystko poszło bardzo szybko. Chcę też podkreślić, że zbiórkę przeprowadziłyśmy tylko w tej jednej klatce – zaznacza Anna Albrechowicz.

Mieszkańcy nie kryją dumy ze swojej sąsiadki. Jak podkreśla Barbara Cyranowska, również członkini zarządu wspólnoty, taka postawa zasługuje na pokazanie innym.

– Jesteśmy bardzo dumni z pani Adeli. To postawa godna rozpowszechniania, bo kiedy dochodzi do pożaru, nie każdy potrafi tak zareagować. Chcieliśmy pokazać, że warto promować również takie dobre rzeczy, a nie tylko opisywać samo nieszczęście – zauważa.

Sama pani Adela przyznaje, że gest sąsiadów sprawił jej ogromną radość.

– Ucieszyłam się, że docenili mój wysiłek. Ja ze wszystkimi żyję w zgodzie. Nie ma co wojować, po co? – mówi z uśmiechem.

A o tym, jak wiele znaczy dla niej otrzymany bukiet, najlepiej świadczą jej własne słowa. Róże postanowiła ususzyć, żeby zostały z nią na dłużej.

– Suszę te róże. One będą musiały stać na pamiątkę – dodaje 89-latka.


POWIĄZANE ARTYKUŁY