Sklep gastronomiczny
Oficjalny portal miasta Lubina
Dziś  3°C
Jutro  5°C
      Poniedziałek, 24 listopada 2014r.
Imieniny:  Flora, Emma, Emilia, Chryzogon, Jan, Aleksander, Roman
 
1 września 2012 godz. 08:02

Rodzina z problemem alkoholowym

W rodzinie z problemem alkoholowym istnieją duże deficyty psychologiczne. Brak jest równowagi na wielu płaszczyznach. Upośledzona zostaje relacja wzajemności (ty mnie, ja tobie). Członkowie rodziny nie komunikują się ze sobą w sposób otwarty, nie mówią, co ich najbardziej martwi, z czym mają kłopot, co czują, z czym sobie nie radzą. Zostaje również ograniczona więź z szerszym środowiskiem. Rodzina alkoholowa staje się rodziną zamkniętą, nie mówi o swoich problemach, ukrywa prawdziwe uczucia, chroni alkoholika.

Rodzice oferują swoim dzieciom brak poczucia bezpieczeństwa i lęk. Charakterystyczna jest zmienność nastrojów, są niekonsekwentni wychowawczo, często nie dotrzymują umów, które składają swoim dzieciom. Rodzic z rodziny alkoholowej przejawia niestabilność postaw i oczekiwań wobec siebie i innych (np. „To nie twoja wina, ale idź przeproś ojca”). Dzieci nie czują oparcia w dorosłych, którzy nie koncentrują uwagi na rzeczach ważnych, są zaabsorbowani alkoholem i piciem.

Bardzo często w domu z problemem alkoholowym pojawia się agresja i przemoc wobec bliskich. Są to patologiczne wzorce dla dzieci. Dzieciom towarzyszy chroniczny lęk, są często świadkami awantur i libacji alkoholowych. W domu panuje hałas i napięcie, co uniemożliwia spokojny sen. Dzieci cierpią, czują zamęt uczuciowy, mogą pojawić się objawy psychosomatyczne, nerwicowe. Towarzyszy im smutek, poczucie niezrozumienia i niemocy.

U członków rodziny, w której jedno lub dwoje rodziców pije, dochodzi do przyjmowania specyficznych ról i postaw. Osoby żyjące z alkoholikiem stają się współuzależnione. Dzieci funkcjonujące w takiej rodzinie nieświadomie wchodzą w role narzucone im przez dorosłych. Wzorce zachowań i reakcji utrwalają się, dziecko próbuje dostosować się do życia w rodzinie dysfunkcjonalnej i wywierają wpływ na ich późniejsze dorosłe życie.

Dzieci w kolejnych fazach życia, mogą zamiennie przyjmować patologiczne role.

Bohater rodzinny – charakterystyczna jest tu postawa dziecka pełnego wyrzeczeń dla rodziny. Rezygnuje ono ze swoich osobistych celów, marzeń, by godzić rodziców, pomagać, marnując niejednokrotnie swoje możliwości. Dzieci takie żyją życiem innych członków rodziny, walczą o ich sprawy, zaniedbując siebie. Nie potrafią powiedzieć „stop!”, „nie mogę już więcej”. Mają małą świadomość swoich potrzeb.

Wspomagacz – tzw. dziecko – rodzic. Ta postawa jest najbliższa wzorcowi współuzależnienia. Dziecko kieruje życiem rodziny. Troszczy się o komfort alkoholika, chroni go przed konsekwencjami picia, dba o jego zdrowie, usprawiedliwia jego picie, przez co nieświadomie wzmacnia chorobę. Ma poczucie odpowiedzialności za innych, co jest dla niego dużym obciążeniem psychicznym i nierzadko fizycznym.

Wyrzutek – zwany kozłem ofiarnym. Dziecko z dużym poczuciem zagubienia z powodu braku uwagi ze strony rodziców, często zmierza w kierunku marginesu społecznego bądź przejawia postawę agresywną jako odwet przeciwko własnemu upokorzeniu. Tzw. „niedobre dziecko”- sprawia trudności wychowawcze, źle się uczy, wagaruje, ucieka z domu. Samo nierzadko sięga po alkohol, narkotyki czy inne substancje psychoaktywne. Jest głównym kandydatem do przedłużenia alkoholizmu. Zdarza się, że kiedy „bohater rodzinny” wychodzi z układu rodzinnego, może on zająć jego miejsce, przejąć jego rolę.

Zagubione dziecko - „dziecko we mgle”, „aniołek”, „niewidzialne dziecko”. Oddala się w świat fantazji, książek, muzyki. Identyfikuje się z nierealnymi bohaterami. Izoluje się z życia rodzinnego, czasem nawet z realnego. Nieustająco ogląda telewizję. Boi się świata realnego, nie potrafi poruszać się w nim. Ma w sobie gotowość do zaprzeczania rzeczywistości, udawania, że nie ma tego, co jest. Nie radzi sobie z sytuacjami trudnymi. W dorosłym życiu często znieczula się lekami, alkoholem czy innymi narkotykami.

Maskotka - „błazen”. Dziecko, które specjalizuje się w rozładowywaniu napięcia. Jest mistrzem rozśmieszania, wygłupia się, jak urodzony aktor. Może być w wersji „ukochanej córeczki tatusia”. To ona jedna potrafi go rozchmurzyć, zatrzymać w domu. Wprowadza dobry nastrój swoim kosztem. Robi dobrą minę do złej gry, podczas gdy wewnątrz cierpi, przeżywa rozpacz i lęk.

Dziecko w rodzinie alkoholowej uczy się trzech zasad:

„nie odczuwaj” ( to, co czujesz za bardzo boli lub jest zbyt przerażające)
„nie ufaj” (wielokrotnie składane obietnice były łamane i niedotrzymywane)
„nie mów” (nie mów o piciu swojego rodzica, o tym co czujesz i co myślisz, nie mów o tym, co dzieje się w domu i o konsekwencjach wynikających z picia)

Dziecko zaczyna przyjmować postawę obronną i zamkniętą wobec otaczającej rzeczywistości. Potrzebuje profesjonalnej pomocy psychologicznej.

W Lubinie można uzyskać pomoc terapeutyczną w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w ramach pracy Sekcji Profilaktyki Uzależnień. Proponujemy spotkania indywidualne oraz zajęcia grupowe. W Ośrodku działa również Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, która przyjmuje i rozpatruje wnioski dotyczące leczenia odwykowego bliskich. Ponadto wsparcie w mieście można uzyskać w Klubach Abstynenta oraz placówkach Służby Zdrowia.

Numery kontaktowe: 76 7463405, 76 7468363

Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej www.mops.lubin.pl w zakładce Sekcja Profilaktyki Uzależnień.

Autor: MOPS/Fot. sxc.hu
R e k l a m a
Galeria
Zobacz również

Nieuczciwe konkursy


– Dostaję systematycznie SMS-y, że wygrałam albo samochód, albo jakiś prezent dla mojego dziecka i żeby móc ode...
Skomentuj Zaloguj / Zarejestruj
Nick:
Tytuł:
Komentarz:
Kod z obrazka:
captcha
Regulamin
Komentarze (0)
Jeszcze nie ma komentarzy do tego artykułu

..